Kafel tonie

Niby jeszcze wiosny nie ma, ale już się zbliża! Śnieg trochę stopniał, temperatura wahała się około 0 (raczej na + niż -).

Wieś odwiedziłam jak zawsze z harpaganami. Ostatnio wróciły pokaleczone, teraz przeziębione. Typowe zachowania domowych psów na wsi.

To, że nie są zbyt inteligentne, to raczej wiem. To, że się nie słuchają, też wiem. Tylko dlaczego te dwie cechy musiały się uaktywnić właśnie teraz, kiedy prace odbywały się w okolicy wody płynącej?

Grabiąc zbędne chaszcze zauważyłam, jak Kafel z radością i dużym zaciekawieniem spaceruje sobie po rzece. I wszystko byłoby super, gdyby nie fakt, że rzeka postanowiła częściowo odmarznąć. Zdążyłam krzyknąć, ale Kafel nie zdążył wrócić, bo lód pod nim się załamał...

No i świetnie. Kafel się przestraszył, dwiema łapami się zaparł i ani drgnie. Wołanie nie zachęcało go do żadnych manewrów. 

Moja próba sprawdzenia wytrzymałości lodu przy brzegu skończyła się zalanym butem. I co teraz? Chcieliśmy przekonać Kafla, żeby złapał się kijka zębami, ale ponieważ moje psy są głupie, pomysł nie wypalił. 

Z pomocą przyszedł Bro, który swoimi długimi kończynami chwycił psiaka za łapę i wyciągnął. Historia zakończona pomyślnie!

To nie koniec! Okazało się, że Kromka również postanowiła obczaić rzekę. Ale pod nią lód załamał się już na brzegu ;) Masa robi swoje. W rezultacie wracałam do domu z dwoma mokrymi i śmierdzącymi psami.